اگر همسری یافت نشد، من قرار است با غذا سازِمان ازدواج کنم. یعنی یک همچین چیز خوب و مفیدی است این غذا ساز. بادمجان ها را که کبابی کردید و پوستش را زیر آب سرد گرفتید، بریزید توی غذا ساز با تیغه ی پلاستیکی. تا ریش ریشِ مطلوبِ بادمجان ها دکمه را نگه دارید. 5 تا بادمجان متوسط برای 3 نفر آدمِ با معده ی ته بندی شده کافی است یعنی خیلی گرسنه نباشند آدم هایتان. یا مهمان رو درواسی دار باشند، خوب است؛ 5 تا کافی است. بادمجان را کنار بگذارید. 5 حبه سیر درشت را خیس کنید و بعد پوست بگیرید. فقط ازاین سیر چینی های سفید و یک دست که توی توری آویزان است، نباشد. از آن ها 5 بوته هم بریزید اندازه یک حبه سیر وطنی، بویِ سیر نخواهد داد. سیر های ریز شده را با روغن زیاد و زردچوبه ی زیاد و نمک سرخ کنید. حواستان باشد به سیر که خلاف بوی تندش، حساس تشریف دارد و زود می سوزد و تا چند روز خانه تان بوی گند-سیرسوخته- خواهد گرفت. 4 تا دانه گوجه را توی آقای غذا ساز خرد کنید، قبل از اینکه که گوجه ها به آب گوجه تبدیل شوند، دست تان را از روی دکمه بردارید. غذا ساز نداشتید، بادمجان ها را با گوشت کوب بکوبید و گوجه ها را با دست ریز خرد کنید. گوجه ها را توی سیر تفت بدهید. میرزا قاسمی باید زرد و قرمز باشد و این کار بر گَرده ی گوجه ها و زردچوبه است. آب گوجه ها که کشیده شد، دو سه تا تخم مرغ رسمی یا غیر رسمی بشکنید توی گوجه و سیر. تند تند هم بزنید که تخم مرغ به تکه های ریز تبدیل شود تا بتواند همه قسمت های میرزا قاسمی تان را مورد پوشش و عنایت قرار دهد. بعد بادمجان ها را بریزید و هم بزنید و بگذارید روی شعله آرام تا همه مواد با هم تفت بخورند. بچشید که نمک داشته باشد. میرزا قاسمی روغن زیاد می خواهد. وی، در حین پخت روغن ها را به خودش می گیرد و آخر کار همه را پس می دهد. می توانید موقع کشیدن غذا توی ظرف، روغن ها را با قاشق جمع کنید؛ اما در زمان پخت تا جایی که می طلبد، به غذا روغن بدهید که میرزا قاسمی تان بتواند قابلیت های خودش و شما را نشان بدهد. در آخر کار فلفل سیاه را فراموش نکنید. یا نان بیشتر می چسبد اما در موارد متعددی دیده شده که این غذا با برنج کته هم چیز خوبی از آب در می آید و معده تان از شما سپاسگذار خواهد شد.
نوش جان
میرزا قاسمی، پیشنهاد سرآشپز
